Boebie

De oorsprong van de Stichting ligt in 2001 toen ik
deze bijzondere ‘jongen’ als klein kalfje leerde kennen.

Klik hier voor Boebie's foto-gallery



Hieronder wat nadere toelichting bij de foto's

1. Boebie is geboren op 2 juni 2001. Op deze foto is hij ca. een ½ jaar oud.
Hij heeft prachtig ronde billen .. het is dan ook een 'dikbil'.
2. Zijn moeder is Mary: een lieve, zachtaardige moeder.

Hoe het allemaal begon:
In september 2001 zie ik aan de rand van een wei een schattig kalfje liggen.
Als ik haar/hem (?) benader, wordt het kalfje bang en probeert weg te lopen.
Dat lukt bijna niet .. het kalfje heeft kromme voorpootjes en de pootjes lijken
bij de schouders uit de kom te schieten. Hij/zij kan alleen maar heel moeizaam
strompelen. Mijn vreugde voor dit mooie kalfje slaat om in verdriet.
Wat is hier aan de hand??

De volgende dag ga ik terug in de hoop de boer te treffen. En zowaar …
als ik bij de wei arriveer staat de eigenaar van het kalf in zijn tractor te wachten.
(Toevallig hè ??).
Ik vraag hem wat er met het kalf aan de hand is en het verhaal is als volgt:
het kalfje is een ‘dikbilstier’. Dit is een ras dat wordt gefokt om zoveel mogelijk vlees
te hebben en dus is een kalfje vaak te groot en heeft te weinig plaats in het lichaam
van de moeder. Bij dit kalf hebben de voorpootjes krom gezeten en zijn de
achterpezen niet volgroeid en te kort. Bovendien heeft hij een 2de handicap:
de bovenbeenspieren van de voorpoten zijn zwak.
Volgens de boer kan de reguliere geneeskunde niets doen.
Als ik vraag of ik het kalf (gratis) mag behandelen gaat de boer akkoord.

Vertrouwen opbouwen bij het kalfje (dat ik de naam Boebie geef).
Boebie is erg bang, dus mijn benadering begint op 4 meter afstand van de wei.
De daarop volgende weken wordt de afstand heel geleidelijk aan overbrugt: eerst 4 meter,
dan 3 meter, dan 2 en 1 meter. Dan pas ín de wei op minstens 30 meter afstand.
Uiteindelijk blijft hij staan als ik op enige tientallen centimeters afstand ben.
Ik kijk hem niet aan, maar kijk heeeeel geïnteresseerd naar het gras. Met mijn vingers
beweeg ik de grassprietjes en dan zie ik vanuit mijn ooghoeken hoe hij mij gadeslaat en
een klein pasje dichterbij zet. Heeeeeel langzaamaan en voorzichtig komt dat snuitje
richting mijn vingers. ‘Per ongeluk’ raken mijn vingers zijn snuitje lichtjes aan.
Hij trekt zijn snuitje geschrokken terug, maar al snel komt dat lieve neusje
weer dichterbij en weer raak ik hem ‘per ongeluk’ lichtjes aan.
Hij laat het gebeuren en begint aan mijn vingers te snuffelen !!
Ik word overweldigd door gevoelens van grootse liefde! Wat een euforie !!!!!

Er gaan meerdere dagen/weken voorbij waarin ik dezelfde afstand aanhoud.
Af en toe mag ik zijn neusje aanraken. Hij vertrouwt mij voldoende om te blijven liggen
als ik hem nader. Ik ga op mijn knieën zitten en met mijn rug naar hem toe ga ik
‘al grazend met mijn vingers’ naar hem toe. Heel onopvallend gaat mijn hand
richting zijn lijf en langzaam leg ik mijn hand op zijn rug.
Zijn kopje gaat naar voren en zijn lijfje verstijft, maar hij blijft liggen.
Heeeeeeeel zachtjes en langzaam aai ik zijn lijfje. Nu ik hem na al die
weken eindelijk mag aanraken gaat er een grote stroom liefde door mij heen:
wat fantastisch dat hij zijn angst heeft overwonnen en dat ik hem mag aanraken.

In de weken/maanden daarna gaat hij mij steeds meer vertrouwen.
Boebie groeit hard en het is duidelijk te zien dat hij een dikbilstier is ..
hij krijgt van die mooie ronde billen.
Hij is graag bij zijn moeder Mary.

Boebie probeert zijn moeder tot spelen aan te zetten d.w.z.
met de koppen tegen elkaar duwen. Mary heeft er al snel genoeg van,
dus dan komt Boebie op mij af en probeert mij te verleiden ….
dat lukt hem prima en graag ga ik op zijn uitnodiging in.
Ik moet leren hoe hij wil spelen … meestal doen we duwspelletjes:
ik zet mijn heup tegen zijn kop en dan proberen wij de ander weg te duwen.

Ons spelen leidt bij mij tot menige blauwe plek op mijn benen.
Boebie heeft horentjes en kan met zijn kop blimsemsnelle en harde bewegingen maken.
Ik probeer hem duidelijk te maken dat hij mij pijn doet en vraag dan of hij zachter wil doen.
Dat is voor hem moeilijk te ‘bevatten’: hij beseft zijn kracht niet goed. Hij is al zo sterk
dat zijn zachte bewegingen voor mij toch nog te hard zijn.

November 2001
Moeder Mary moet opnieuw bestierd worden en gaat naar de andere dieren,
naar de andere stal. Boebie kan in de stal niet op het rooster staan en gaat
in zijn eentje terug naar de wei. Boebie is erg verdrietig, zo alleen in de wei.
Dagen- en nachtenlang roept hij om zijn moeder. Ik vind het zo zielig en
ga vaker naar hem toe: wat begon met 1x per week wordt 3 – 4x per week.

Boebie leert de woorden 'stop' en 'naast'
In deze tijd blijf ik herhalen dat hij sterker is dan ik en dat ik nooit een strijd
met hem wil aangaan en dat ik alleen maar met hem wil spelen.
Boebie maakt nooit aanstalte om te vechten.

Ik bespreek met hem de woorden ‘stop’ en ‘naast’.
Ik probeer Boebie te laten inzien dat hij echt veel sterker is dan ik en
dat hij zijn kracht nog niet kent. Het woord ‘stop’ gebruik ik als er voor
mij een serieuze situatie is waarin hij mij erg pijn zou kunnen doen en hij dan
zijn handelingen moet staken. Dat Boebie begrijpt hetgeen ik zeg blijkt al snel:
tijdens het spelen met zijn voerbak glijd ik uit in de gladde modder en dreig ik onder
de voerbak en onder Boebie terecht te komen. Ik roep geschrokken 'stop' en ziedaar ...
mijn grote jongen houdt meteen op met spelen en wacht rustig tot ik weer overeind ben.
Dank je wel lieve jongen !!!

Het woord ‘naast’ heeft ook te maken met het spelen:
Boebie rent graag door de wei, maar aangezien deze ‘kleine’ jongen al best
een flinke jongen wordt, is het niet plezierig als hij werkelijk tegen mij opspringt,
dus als hij in zijn enthousiasme op mij afkomt dan roep ik 'naast' en wijs naast mij.
Hij verandert dan van richting en samen rennen en springen we door de wei.
FANTASTISCH !!!!!!!!!!!!!!!!

Boebie wordt groter en groter. Ik maak zo veel mooie momenten mee met hem,
te veel om op te noemen. Enige bijzondere gebeurtenissen kun je lezen onder hoofdstuk
'Bijzondere dierenverhalen'.