Belle & Blanche

Klik hier voor Blanche's foto-gallery

Belle
Oktober 2008
Droevig is het vertrek van Belle, het zusje van Boebie.
Een week na de geboorte van Belle sterft Mary, de moeder van Boebie en Belle.
Belle heeft daarna twee jaar bij Boebie geleefd. Boebie en Belle zijn
onafscheidelijk en hebben zo'n prachtig contact met elkaar. Ze kunnen
elkaar echt niet missen. Toch gebeurt dat. Belle is namelijk niet van ons en
de boer laat haar bestieren. In mei 2008 wordt ze weggehaald bij Boebie.
Belle is vanaf die tijd verdrietig. Ze kan Boebie niet missen en vindt geen
aansluiting bij de koeien. Boebie krijgt gezelschap van Blanche, maar
het klikt niet tussen die twee. Boebie mist Belle. Ze zijn intens verdrietig.
Belle krijgt een stierkalfje Stanley, maar daarna gaat het mis. Door een
ernstige uierontsteking wordt ze te ziek om voor de boer nog nuttig te zijn en
dus moeten Belle en Stanley weg ... naar de slacht of iemand moet hen kopen.
Natuurlijk willen wij haar graag kopen. Belle hoort er helemaal bij.

En weer begint de ellende.
Opnieuw is er te weinig geld.
Deze keer is er meer tijd om geld bij elkaar
te krijgen dan destijds voor de 3 witte stiertjes.
Dankzij de fantastische inzet van vele mensen
krijgen we voldoende donaties om Belle en Stanley
te kopen. Gelukkig .... zij blijven leven.
Maar dan het volgende probleem,
waar moeten Belle en Stanley heen?
De wei en stal van Boebie zijn te klein
voor Blanche, Belle en Stanley. Maar Belle en
Stanley brengen ook meer kosten en werk met
zich mee en ik kan geen van beide opbrengen.
Via via vinden we voor Belle en Stanley een fijn
nieuw thuis. Ze worden daar liefdevol verzorgd en
fysiek knapt Belle goed op. Toch blijft ze verdrietig ...
ze mist haar grote liefde en maatje en dat is Boebie.
Ook Boebie mist Belle nog steeds. En tot slot .. ook ik mis
haar nog heel erg .. dat wezentje ken ik vanaf het eerste uur.
Ook voor Belle en Stanley heb ik nog steeds een droom ... voldoende
geld en hulp en een andere locatie ... dan komt ze terug als ze dat nog wil.

Altijd heb ik voor ogen gehad dat onze Stichting 10 runderen zal hebben.
Nu zijn het er acht. Belle en Stanley horen er echt bij.

Blanche Neige

Blanche is het witte wezentje dat meerdere wonderen heeft verricht en
die de wereld laat zien dat door liefde het onmogelijke mogelijk wordt gemaakt.

4 augustus 2003: Blanche Neige wordt geboren
Blanche is voor mij het 1ste volledig witte kalfje dat ik leer kennen.
Ze is zooooooo mooi. Ze is zo wit als sneeuw, een ‘Sneeuwwitje’.
In mijn hoofd komt de naam ‘Blanche Neige’ naar boven.
Is het de naam die zij mij doorgeeft of is het mijn eigen invulling?
Op dat moment is mij dat niet duidelijk, maar de klank ‘Blanche Neige’
voelt voor mij liefdevol en zo passend bij haar. Ook de verkorte versie ‘Blanche’
voelt zo zacht en vertederend en voor mij is dat vooralsnog
een fijne naam om haar mee te benaderen.

De kleine Blanche staat met haar moeder in een apart gedeelte naast de stal ..
een overkapping tegen zon of regen en voldoende ruimte om te spelen.
Af en toe is het even schrikken als ze door haar onbeholpen bewegingen struikelt
en ze op de harde betonnen ondergrond valt, maar al snel herstelt ze en huppelt c.q.
wankelt ze weer verder. Zo heeft ze enige plezierige weken bij haar moeder.

Op 31 augustus wordt er een nieuweling geboren in het ernaast gelegen
stalgedeelte .. het stiertje Anguel komt de wereld verrijken met zijn aanwezigheid.
Blanche vindt hem erg interessant en vaak gaat ze aan hem snuffelen.
Al snel wordt Anguel haar grote vriend.

Zodra Anguel beter op zijn pootjes staat, spelen ze samen.
Het is schattig om ze samen te zien. Ze zijn onafscheidelijk.
Als ik hen probeer te naderen dan nemen ze elkaar in bescherming
tegen dat ‘onbekende wezen’ dat op hen afkomt. Ze hebben weinig
behoefte aan mijn contact .. ze hebben meer dan voldoende aan elkaar.
Blanche en Anguel hebben gedurende enige maanden een onbekommerd leven.

Blanche wordt gescheiden van Anguel
en laat zien dat je daarmee een dier voor het leven kunt 'beschadigen'.

December 2003 zet de boer Blanche met haar moeder Isabella
bij de andere koeien en dus wordt Blanche gescheiden van Anguel.
Blanche heeft de scheiding van Anguel nooit verwerkt. Als ik in de stal
kom zie ik Blanche eenzaam en alleen in een hoekje van de stal liggen.
Ik roep haar, maar ze kijkt niet op of om.

Blanche blijft treuren. Ze vindt geen aansluiting bij de groep.
Als ik met haar praat en haar extra aandacht geef, wordt ze daarna
gepest door de andere dieren. Het maakt haar leven tussen de andere dieren
moeilijker, dus op een gegeven ogenblik weigert Blanche mijn extra aandacht.
Blanche ziet er slecht uit. Van levensvreugde is geen sprake.

Blanche is drachtig
Op een gegeven ogenblik zie ik haar buik
dikker worden en jawel .. Blanche is drachtig.
Hopelijk gaat dat voor haar enige verandering brengen.
Ik heb het gevoel dat haar contact met de groep ietsje beter is,
maar ze wordt niet opgenomen in de groep c.q. laat zich niet opnemen door de groep.
Bij Blanche merk ik (net als bij alle ‘te’ jonge koetjes die bestierd worden middels
Kunstmatige Inseminatie), dat ze niet kan bevatten wat er is gebeurd
en dat ze de veranderingen in haar lijf niet begrijpt.

Blanche krijgt haar eerste kalfje
het kalfje wordt dood geboren.
In september (?) 2005 loop ik de stal binnen
en zie Blanche liggen met naast haar een dood kalf.
Het kalf is te vroeg geboren, maar desalniettemin erg groot; te groot.
Blanche is uitgeput en erg gedesoriënteerd. Ze heeft pijn in haar onderlijf.
Een veearts onderzoekt haar, maar er worden geen bijzonderheden ontdekt.
Als ik haar lichaam ‘scan’, dan ‘zie’ ik dat er het een en ander kapot is in haar lijf,
echter, aangezien dat verder door een veearts niet te voelen is, vindt men dat er
geen bewijzen zijn dat Blanche ziek is en wordt er verder geen actie ondernomen.
Blanche herstelt zeer moeizaam en eigenlijk nooit helemaal. Haar onderlijf houdt ze
hoog ingetrokken als gevolg van pijn. Enerzijds wil ze door mij behandeld worden,
anderzijds wil ze nog steeds geen voorkeursbehandeling t.o.v. de andere dieren
en dus geef ik gehoor aan haar verzoek om haar niet te behandelen.

Blanche en Anguel worden weer herenigd Februari 2006
Haar grote vriend Anguel wordt tussen de koeien gezet.
Ik verwacht dat Blanche en Anguel dolgelukkig zullen zijn,
maar dat gebeurt niet. De verklaring daarvoor begrijp ik later:
Anguel is voor Blanche altijd een focuspunt geweest. Zij is in
het verleden blijven hangen en is blijven treuren om de scheiding
van Anguel, maar voor Anguel is het leven anders verlopen. Hij heeft
zijn leven verder geleefd tussen stieren en koeien.
Hij is een leider geworden voor alle koeien.
Blanche is voor hem ‘een van de velen’ geworden.
Zijn contact met Blanche is helemaal veranderd.
Waar Blanche zo op had gehoopt, een wonderbaarlijke
hereniging met Anguel, de situatie van vroeger weer laten
herleven, dat wordt voor haar een teleurstelling. Zelfs als ze
door Anguel bestierd wordt, merk ik bij haar geen vreugde
en bij Anguel bemerk ik geen bijzondere band. Ook
op deze manier krijgt Blanche geen levensvreugde.

Het tweede kalfje wordt geboren: Sterre
12 december 2006
Blanche krijgt een mooi, teer kalfje.
Een hemelsgeschenk dat de naam Sterre draagt.
Het levensverhaal van dit sterretje wordt verteld in mijn boek (2009)
Sterre sterft na 8 dagen. Blanche is ten einde raad.
Deze tegenslag komt ze nooit helemaal te boven.
Weer is er een groot litteken op haar hart gezet,
een litteken dat nooit helemaal geneest.

Het levensvuur is gedoofd.
In het jaar 2007 ziet Blanche er slecht uit.
Ze ziet er verwaarloosd uit, zit onder de schurftplekken en wonden.
Ze heeft geen interesse meer om zichzelf te verzorgen.
Haar lijf leeft verder, maar de bezieling is weg.
De boer laat haar bestieren, maar het slaat
niet aan en Blanche wordt niet drachtig.
De boer praat erover dat zij voor hem geen
nut heeft en dat hij haar wil laten slachten.
Op mijn vraag of onze Stichting Boebie’s Plekske
Blanche kan kopen krijg ik geen akkoord. Ik wacht
op het moment dat de boer haar laat gaan,
maar krijg daarentegen in juli te horen dat Blanche
toch weer drachtig is. Het is niet duidelijk wanneer
ze bestierd is en wanneer de kleine moet komen.

December 2007.
Ik vind het verontrustend dat ik de onderbuik
van Blanche niet zie uitdijen. Bij de andere koeien is
dat wel duidelijk zichtbaar. Zou Blanche dan nog zo ver
van de bevalling af zijn? De boer heeft toegezegd het
in de gaten te houden, dus zal het wel in orde komen?

Blanche krijgt haar 3de kalfje: doodgeboren.
27 december 2007
Als ik in de stal ben zie ik een witte koe liggen.
Naast haar ligt een dood kalf. Het kalf is groot; veel te groot.
Geschrokken realiseer ik mij dat het Blanche is die daar bewegingsloos ligt.
Blanche reageert niet op mijn roepen. Zelfs haar oren bewegen niet.
Leeft ze nog? Haar ogen zijn open, staren in het niets. Angstig en
met dichtgeknepen keel zeg ik zachtjes haar naam. Met trillende handen
raak ik haar superlicht aan. Geen beweging. Bang fluister ik weer haar naam.
Ze beweegt nog steeds niet maar ik zie een heel oppervlakkige ademhaling
of verbeeld ik mij dat? Maar dan knippert ze een keer met haar ogen.
Gelukkig. Ze leeft nog. Blanche is volledig uitgeput .. heeft
nauwelijks enig besef van de omgeving. Ze is ernstig ziek.

De boer legt Blanche buiten in het gras vanuit de
gedachte dat de buitenlucht haar goed zal doen.
Als ik zeg dat ze veel zwakker is dan hij denkt
en dat zij de kou niet aankan, antwoordt de boer:
’Als je zo’n groot kalf kunt voortbrengen dan ben je sterk genoeg’.
Weer word ik geconfronteerd met het aloude probleem:
hoe leg ik uit dat ik ‘voel/weet/zie’ dat een dier ernstig ziek is?
Hoe kan ik de boer daarvan overtuigen als er verder geen uiterlijke
bewijzen zijn? Dat kan ik niet en dus blijft Blanche buiten liggen.

Blanche herstelt niet maar wordt zwakker. Ze kan niet opstaan:
als gevolg van de veel te zware bevalling of door iets dat daarna gebeurd is,
heeft ze een zenuwbeschadiging/verlamming opgelopen. Het weer wordt slechter
en Blanche wordt op een grote plaat getrokken en met plaat en al onder een
overkapping gelegd. Er wordt stro neergelegd zodat ze niet op koude stenen ligt.

De boer doet het nodige met de reguliere medische wetenschap zoals
een ontstekingremmer inspuiten, een pijnstiller en een spierversterker.
De dagelijkse verzorging van water, voedsel, gezelschap, trauma oplossen,
Blanche in het Nu krijgen en haar verder behandelen neem ik als taak op mij.
Voor mij worden het lange dagen met dit extra werk: dagelijks 10-12 uur.

Blanche heeft het ‘gehad’ met de boer en wil niet meer leven op zijn bedrijf.
Ze gaat in verzet en weigert bijvoorbeeld alle medewerking als de boer probeert haar
op de poten te zetten. Als de boer probeert Blanche op te tillen middels een beugel
om haar heupen, dan laat ze zich als een slappe vaatdoek hangen en vertikt ze het
om op haar voorpoten te gaan staan. Het is dat de situatie zo ernstig is anders zou ik
er om kunnen lachen: de snoet van Blanche heeft duidelijk de uitdrukking: ‘Je bekijkt het maar’.
Ik probeer met de boer te praten over hetgeen er psychisch met haar gebeurt en gebeurd is
in de loop der jaren en dat ze daarom niet meer bij hem op de boerderij wil blijven. Ik probeer
hem uit te leggen dat ze misschien wel verder wil leven bij onze Stichting.
Hij antwoordt niet op mijn vraag om haar te mogen kopen.

Een heel andere oudejaarsavond dan gewoonlijk
Zo wordt het 31 december: oudejaars avond.
Normaal gesproken ben ik op zo'n avond bij familie
en/of bij vrienden. Dit jaar heb ik andere plannen.
Blanche is helemaal alleen: zij ligt alleen buiten. Dit is
voor haar de eerste keer zonder andere dieren in haar nabijheid
en ook nog eens dat ze niet kan lopen of overeind komen. Ik
verwacht dat ze door het vuurwerk in paniek zal raken en daarom
wil ik in die tijd bij haar te zijn. Hopelijk blijft ze dan rustig.
Om 23.15 uur verlaat ik mijn familie en rijd naar Veghel.
Snel mijn warme kleren aan en precies om 24.00 uur rijd ik naar Blanche.
De wegen zijn helemaal verlaten. Even voel ik eenzaamheid naar boven komen ..
zal ik omdraaien en terugrijden naar huis? Iedereen van mijn pleintje is aanwezig ..
er staat een vuurkorf gezellig te branden en er worden heerlijke oliebollen gebakken.
Ik ben de enige die daar ontbreekt. Zal ik omkeren?? Nee …
er is een wezen dat mij harder nodig heeft .. snel doorrijden dus.
Als de eerste knallen hoorbaar worden en de eerste vuurpijlen
de lucht ingaan bereik ik Blanche. Ze begint net onrustig te worden.
Snel zeg ik haar dat het een soort onweer is en dat dit ook knallen en
licht-flitsen zijn, maar dan een beetje anders.
Terwijl ik haar snuitje streel knalt het om ons heen. Blanche reageert
er echter niet meer op en blijft rustig liggen onder mijn strelende handen.
Zachtjes praat ik met haar over het afgelopen jaar en wat het nieuwe jaar
voor haar zal brengen. Hopelijk gelukkigere tijden en een goede gezondheid.
Zo zitten we samen totdat het vuurwerk voorbij is. Het is 01.20 uur als ik afscheid
neem en naar huis rijd. Het is stil op mijn pleintje .. de buren zijn naar binnen.
Alles is opgeruimd. Jammer want ik had nog wel een lekkere oliebol willen eten.
Snel naar binnen want het is koud. Het is al weer 1 januari .. een heel ander
‘oud op nieuw’, maar voor Blanche en mij een zeer vreedzame.

Noodkreet het Universum in
Zo wordt het 7 januari 2008 en de lange dagen
beginnen op mij hun gevolgen te geven. Ik word te moe
en kan niet goed reageren op Blanche en de andere dieren.
Als ik die avond door oververmoeidheid huilend bij Blanche zit,
stuur ik een noodkreet het Universum in:
’Please, please, please stuur mij extra hulp.
Ik kan het niet alleen aan en wat moet ik dan?
Blanche aan haar lot overlaten? Als ik afhaak zal ze sterven ..
ze wil niet meer bij deze boer leven. Please stuur me extra hulp’.
Ik benader iedereen die ik ken of zelfs maar enigermate ken met mijn
noodkreet om hulp: zowel fysieke hulp om Blanche te ondersteunen,
als financiële hulp want door mijn vele extra uren en vermoeidheid komt
mijn praktijk helemaal stil te liggen en kan ik het geld voor de dieren
(en voor mijn eigen levensonderhoud) niet meer bij elkaar krijgen.

De extra hulp komt in de vorm van Anita.
Anita komt elke dag Blanche uitgebreid behandelen.
Er moet veel oude troep worden opgelost. Anita is zo alert om
voor Blanche muziek mee te brengen. Blanche komt steeds meer tot rust.
Anita ontpopt zich als een godsgeschenk voor Blanche en voor mij.
Ook melden zich enkele donateurs aan. Fantastisch !!

Doordat de mails doorgestuurd worden groeit de groep
mensen die liefde/liefdesenergie sturen naar Blanche. Al met al
heeft Blanche een fantastisch liefdesnetwerk weten te creëren.

De tweede ziekteweek is een week van vreugde
In de eerste week wilde Blanche alleen maar sterven ..
het verdriet van 3 dode kalfjes en haar lijf
dat niet wil reageren kan ze niet verwerken.
De 2de week echter, is er een van vreugde.
Blanche geniet met volle teugen van de liefdevolle aandacht
die ze van zovele mensen krijgt en ze zegt regelmatig dat ze
voor het eerst van haar leven gelukkig is. Ze is het tekort aan liefde
met grote teugen aan het inhalen. In deze week kiest Blanche voor het leven.
Psychisch gaat het steeds beter met haar: er worden veel trauma’s opgelost.

Fysiek wordt ze enerzijds sterker, anderzijds komen er nieuwe problemen zoals
een grote doorligplek op haar rechter bil, een ontstoken wond aan haar linker
voorpoot en schaafwonden doordat ze met haar poten over de stenen schuurt.
En dan het grootste probleem .. ze kan nog steeds niet staan.
De boer kan haar niet meer omhoogtrekken m.b.v. de beugel.
Zo’n beugel wordt strak om de heupen aangedraaid en na enkele keren
wordt het lijf op die plekken helemaal beurs en wordt het te pijnlijk.
Maar hoe langer ze stilligt, hoe zwakker haar andere spieren worden
en zoveel te kleiner de kans dat ze ooit nog zal kunnen opstaan.

Ik ga op zoek naar mogelijkheden om Blanche te helpen met het opstaan.
Als ik boeren en dierenartsen benader komt van iedereen dezelfde reactie:
een koe die niet binnen 1 week op de poten staat moet je afmaken
want die zal nooit meer kunnen staan: spieren worden te zwak
en magen en/of longen zullen uitvallen.
Maar Blanche geeft aan vreugde te hebben in deze omstandigheden.
Moet je een dier dan een spuitje geven? Die keuze ligt bij Blanche.
Het is niet aan mij om haar leven te beëindigen als zij dat niet wenst.
Blanche blijft zeggen dat ze zal kunnen staan als zij dat wil.
Op dit moment echter wil ze niet. Ze is moe en wil alleen maar liggen.
Als ik praat over het omdraaien i.v.m. de doorligplek zegt ze te willen
blijven liggen hoe ze ligt. En weer ga ik tegen de mening in
van menige boer en menige dierenarts … ik laat haar liggen.
Een enkele keer besluit de boer haar toch om te draaien
en dat is dan een erg stressvol gebeuren. Die enkele keer dat
het lukt ben ik toch blij omdat ik de doorligplek kan behandelen.
Enige uren daarna heeft Blanche zich echter weer omgedraaid en
ligt ze wederom op haar rechter bil. Haar keuze dus.

Het wordt voor mij psychisch zwaar om vol te houden ..
ik ga tegen de mening in van mensen die veel meer verstand
hebben van runderen en van deze gang van zaken dan ik.
Regelmatig twijfel ik of ik Blanche wel goed versta.
Is het echt háár wens om te blijven leven of is dat mijn invulling?
Ik vind het vooral moeilijk om in mijzelf te geloven op momenten
dat Blanche erg moe is. En dan bovendien haar wonden .. vooral die
doorligwond en een diepe wond aan haar linker voorpoot. Uit haar
linker voorpoot komt veel vuiligheid: op zich een goed teken
.. de vuiligheid die Anita aanraakt en opruimt, komt letterlijk
uit het lijf van Blanche naar buiten. Maar toch ……

Mijn dagen zijn nog steeds lang. Te lang.
Mijn werk blijft liggen. Voor sociale contacten met familie
en vrienden is geen tijd meer. Hoe lang houd ik dit nog vol
en hoe lang zal de boer Blanche nog laten leven? De boer
heeft nog steeds niet toegezegd dat wij Blanche kunnen kopen.

De derde ziekteweek (10 t/m 17 januari 2008)
Blanche neemt geen beslissing. Ze gaat
erg op en neer met het wel/niet willen leven.
Ze vraagt zich af wat haar levensdoel is nu ze
geen kalfje heeft en niet meer kan krijgen. Hele gesprekken
heb ik met haar over het feit dat ook ik geen kinderen heb,
maar ik wel een ander doel heb in mijn leven: mensen laten
zien hoe liefdevol stieren en koeien zijn; hoe bijzonder zij zijn.
Ik vertel haar het doel dat Boebie en de andere stieren hebben, een
heel belangrijk doel: mensen laten ervaren dat je stieren kunt aaien en
borstelen, dat je ze kunt knuffelen!!! Alle stieren werken mee aan dit doel.
Blanche zou misschien veel kunnen betekenen voor mensen die een kind verloren
of die geen kinderen kunnen krijgen? Voor Blanche is dit veel stof tot nadenken:
het is voor haar een grote omschakeling. Ze aanhoort mijn verhalen
maar zegt weinig terug. Ze laat het bezinken en vormt haar
eigen mening hierin. Ze neemt nog geen beslissing.

Anita biedt aan bij haar thuis een schuur in orde te maken
zodat Blanche daar goed en liefdevol verzorgd zal worden.
Voor komende zomer is er al een wei gevonden.
Ik vind het een superoplossing en ik kom wat tot rust.
Nu is het afwachten wanneer Blanche sterk genoeg is om vervoerd te worden.

Een verdraaide knie .. bij mij.
Zaterdag 12 januari.
De dag verloopt als alle dagen totdat ik Blanche wil laten drinken.
Ze ligt met haar kop dusdanig dicht tegen de omgevingswand
dat ik eigenlijk niet genoeg ruimte heb om bij haar te zitten
en ik maar moeilijk van positie kan veranderen. Als Blanche
met haar snuit in de emmer water zit probeert ze op een
gegeven ogenblik haar kop omhoog te trekken maar dat lukt niet.
Ik krijg de emmer water niet snel genoeg onder haar kop weg
en Blanche raakt in paniek. Ze heeft het gevoel te verdrinken en
probeert overeind te komen met haar kop en romp. Ik probeer
haar rug met mijn been omhoog te houden maar door haar wilde
bewegingen schuift mijn been onder haar lichaam en verdraai ik mijn knie.
Het lukt mij onder haar lijf uit te komen, maar staan of lopen lukt mij niet.
Terwijl Blanche tot rust komt, kan ik niet overeind blijven. Gelukkig is Cobie,
een van de Stichtingdames, bij mij en zij neemt de verzorging van de dieren over.

Mijn knie genezen
Zondag 13 januari.
Met Blanche gaat het niet goed. Ze is down en lusteloos.
Haar ademhaling gaat erg snel. Ze ligt al 3 weken. Zijn het haar longen?
Is er toch een ontsteking in haar lichaam? Kan Blanche nog herstellen?
Ik kan bijna niet lopen. Ingrid, een 2de Stichtingdame,
komt vandaag de dieren verzorgen. Maar wie verzorgt de dieren
en Blanche de komende dagen? De Stichtingdames hebben andere
verplichtingen en kunnen geen extra tijd vrij maken. Een oplossing is er niet.

Behoorlijk radeloos ga ik in gesprek met het Universum:
‘Waarom is dit gebeurd met mijn knie? Wat is in dit hele
verhaal liefde? Wat zou liefde doen in deze situatie?’
Huilend vraag ik aan het Universum waarom er zo
weinig helpers en zo weinig donateurs zijn?
‘Is zo’n liefdevol wezen als Blanche het niet waard
om te blijven leven? Is ons werk als Stichting geen liefdeswerk?
Is het geen liefdeswerk dat ik doe bij Blanche? Ik begrijp het niet.
Met alle liefde in mij verzorg ik een wezen dat aangeeft te willen leven
bij onze Stichting. Hoe kunnen wij Blanche kopen als er geen geld is?
En hoe moeten wij daarna haar stalling, voer en verzorging betalen?'
Ik ben de wanhoop nabij.
'Moet ik Blanche laten sterven omdat er te weinig geld is?
Wat is liefde? Wat is liefde voor Blanche, wat is liefde voor de stieren,
wat is liefde voor mijzelf? Ik heb de kosten van de stieren op mijn
schouders en daardoor raakt mijn reservepotje voor mijn huis snel op.
Als mijn geld op is dan moeten de stieren naar de slacht. Als ik voor de
stieren geen stalling of voer kan betalen moeten ze naar de SLACHT !!!
En voor mijzelf … als ik niet snel geld kan verdienen ontstaan
er serieuze problemen met rekeningen e.d.

Maar het kan niet anders dan dat liefde overwint ..
liefde overwint toch altijd? Dat is uiteindelijk toch het
enige waar het om draait? Om Liefde? Ik laat Blanche niet
sterven omdat er op dit moment geen geld is. Dat kan niet de
bedoeling zijn van al het liefdeswerk dat zij bij zovele mensen bewerkstelligt’.

Wederom ga ik in vertrouwen dat het allemaal in orde zal komen:
dat er donateurs komen; dat onze locatie komt; dat de helpers komen.
Opnieuw een sprong in het diepe .. de zoveelste. Vooruit maar weer ..
de schouders eronder en weer aan de gang ...
met een zucht sta ik op en loop ik naar …..
ik lóóp naar ?????
Ineens realiseer ik mij dat mijn knie pijn behoort te doen
en dat ik niet kan lopen, maar mijn knie is helemaal genezen.
Ik heb weer volledige kracht in mijn been en de pijn is weg.
De eerste seconde is er verbazing en dan begin ik te glimlachen.
Er zijn wel vaker van die wonderlijke dingen gebeurd. Ik verbaas me er
niet lang over. Ik heb de reden gevonden waarom ik mijn knie verdraaide ..
en dan is de kwaal genezen. Voor de zoveelste keer krijg ik dat bewijs.

Blanche toont de wereld dat het ‘onmogelijke’ mogelijk kan zijn.
Nu ik weer kan lopen ga ik meteen naar Blanche.
Anita is er nog en dan kunnen we even overleggen.
Anita heeft fantastisch nieuws: Blanche heeft gestaan!!!!
Na ruim 3 weken liggen is ze opgestaan!!! Het blijkt rond de
tijd te zijn geweest van mijn gesprek met het Universum.
Blanche laat zien dat, wat onmogelijk wordt geacht, mogelijk kan zijn:
een koe die ruim 3 weken heeft gelegen kan dus toch nog opstaan.
Wat ben ik blij dat ik in haar en in mijzelf ben blijven geloven!
Ik moet er niet aan denken dat we haar hadden laten doden!!

Blanche ligt er uitgeput bij. Het opstaan heeft veel energie gekost.
Weer zegt ze dat ze zal kunnen staan als ze dat wil, maar ze is
nu nog te moe. Ze is nog steeds bezig allerlei gebeurtenissen uit
haar leven te verwerken en wil daarbij alleen maar liggen en rusten.

We vertellen niets tegen de boer want wat zal zijn beslissing zijn?
Zal hij Blanche laten gaan als er kans is op herstel? En als het
herstel niet doorzet? Zal hij haar dan vetmesten en laten slachten?

De zorg voor Blanche vraagt nog steeds erg veel tijd.
Bovendien heeft ze veel behoefte aan gezelschap en
dat kan ik haar niet bieden. Bij Anita zou ze vaker aandacht krijgen.
Om meerdere redenen is het dus goed dat Blanche naar Anita gaat.
Er is echter een groot probleem: Blanche wil niet weg van mij.
Zij geeft aan met mij samen een proces te willen doorlopen en
dat zij daarom bij mij wil blijven. Verder geeft ze weinig toelichting.

De daarop volgende dagen probeer ik Blanche ervan te overtuigen
dat ze echt naar Anita moet gaan en op een gegeven ogenblik zeg
ik dat er echt geen andere mogelijkheid is dan dat ze naar Anita gaat:
ik krijg dan wat meer rust en zeg die heel hard nodig te hebben.
Blanche geeft geen antwoord.

De volgende ochtend belt Anita met de
mededeling dat het erg slecht gaat met Blanche.
Ze heeft een flinke ondertemperatuur en ook de boer
is er helemaal niet gerust op. Hij stelt voor penicilline te gaan
spuiten en of ik daarmee akkoord ga. Ik ga onmiddellijk naar Blanche toe.
Wederom praten Anita en ik met Blanche, maar ook nu blijft Blanche bij
haar standpunt: ze wil bij mij blijven. ‘Wat moet ik doen Blanche?
Weer moet ik keuzes maken … voor mijzelf kiezen of voor jou?
Ik houd het op deze manier niet lang meer vol meisje. Weer erop
vertrouwen dat hulp zal komen? Oké meisje .. je zult wel een reden
hebben om dit te willen. Het is goed meisje .. je blijft hier’.

Een uur later is de temperatuur van Blanche in orde en is ze weer levendig.
En ik? Ik vraag aan Blanche of ze dan toch wel heel erg haar best wil doen om
beter te worden… en dat doet ze !! De volgende dag, woensdag 16 januari staat
ze voor de 2de keer! Ruim 3 weken geleden is ze ingestort en nu staat ze weer!

Blanche gaat aan de wandel !
De gezondheid van Blanche gaat op en neer:
sommige dagen lijkt ze sterker te zijn, andere dagen is ze erg moe,
maar er is in zijn algemeenheid een licht stijgende lijn merkbaar.
Eens in de ca. 3 dagen staat ze op.
24 januari.
4 Weken heeft ze gelegen en nu loopt ze !!
Het gaat erg moeizaam, maar ze geniet enorm van
deze vorderingen. Ze verlaat haar ‘ziekenkamertje’ en gaat
enkele meters verderop aan gras ruiken en wat knabbelen. Ze is
erg snel moe en gaat daar op de koude stenen liggen. Ik probeer
haar terug te laten lopen, maar ze heeft absoluut geen zin terug te gaan
naar haar ‘ziekenkamertje’. Na ruim 1 uur gaat ze terug
na onze belofte dat ze er morgen weer uitkan.

Blanche gaat terug naar de stal
Blanche vindt het alleen-zijn toch wel erg eenzaam en
alhoewel ze niet tussen de andere dieren wil zijn, wil ze
wel graag meer in hun buurt zijn en wil ze terug naar de stal.
De boer heeft haar gisteren zien lopen en hij wil haar graag
op stal leggen zodat hij zijn buitengebied weer kan gebruiken.

Blanche loopt naar de stal
25 januari.
In langzaam tempo loopt Blanche de stal in.
Blanche heeft op stal een groot stuk met een
liggedeelte waar wij wat stro op kunnen leggen.
De eerste dag vindt ze het op stal helemaal fijn.

De 2de dag op stal gaat het slecht met Blanche.
Door een samenloop van omstandigheden zijn er te
veel veranderingen in één keer: Anita kan niet komen,
De CD-speler/radio staat uit. Ik had die dag weinig tijd.
Te veel negatieve veranderingen leidt meteen tot een terugval.
Ik heb met Blanche weer een gesprek over de realiteit: er zijn
7 stieren om voor te zorgen en 1 koetje en 2 hennetjes.
De stallen schoonmaken, wei schoonmaken, voer verzamelen
en vooral het kuilgras uit elkaar trekken, kost allemaal erg veel tijd.
Blanche vindt zichzelf zielig dat ze zo weinig aandacht krijgt en dus
komt er een terugval. Blanche moet beslissen of ze onder deze omstandigheden
wil herstellen en wil blijven leven. Nu is ze nog op stal bij de kalfjes en zijn er
koeien in de buurt, maar als het beter gaat met haar zal ze daar wegmoeten
en komt ze alleen te liggen in het buitengedeelte van de stal. Met mooi weer
proberen we haar een gedeelte van de wei te geven bij Boebie en Belle. Maar
vooralsnog zal deze situatie nog wel even voortduren. Dus wat ga je doen Blanche?

Blanche herstelt langzaam
9 februari
Het gaat redelijk met Blanche. Ze vindt het alleen-zijn nog steeds moeilijk.
Ze loopt heel voorzichtig in de stal een beetje heen en weer. Ze
heeft goede dagen en mindere dagen. Ze besluit te blijven leven
en is aan het nadenken over een nieuw doel in haar leven.
Om mensen te kunnen helpen lijkt haar wel een uitdaging.
Op stal staat het koetje Fleur bij Blanche in de buurt
en beide komen steeds nader tot elkaar.
Het zou fijn zijn als Blanche en Fleur vriendinnen
zouden worden en wellicht dat ze in de toekomst
dan beiden een vrij leven kunnen krijgen bij de Stichting?
Beide koetjes heb ik in vroeger tijden verteld dat zij mee mogen
naar een andere locatie (indien die er is en indien de boer de koetjes wil verkopen).

Vooralsnog zijn er echter nog voldoende problemen
om op te lossen: er zijn te weinig helpende handen,
en er is nog veel te weinig financiële ondersteuning
om de huidige dieren te kunnen stallen en voeren.
Ik probeer elke dag weer de moed er in te houden en
niet verder te kijken dan de huidige dag: vandaag hebben
alle dieren een stalling en hebben ze hun buiken volgegeten.
Blanche heeft heerlijk gesmuld van het nieuwe kuilgras.
Blanche heeft vandaag een hele tijd op en neer gelopen,
maar het lopen gaat erg moeizaam: er is nog een lange weg te gaan.
’Positief blijven valt niet altijd mee, maar we doen ons best hè Blanche’.

21.00 uur:
Ik ga naar de boerderij om Blanche te verzorgen voor de nacht.
Het is prachtig weer en een genot om buiten te zijn.
Aan de hemel schitteren talloze sterren. Het is zo
heerlijk stil bij de boerderij. De rust is ‘hoorbaar’ en voelbaar.
De lente zit in de lucht .. de dieren zijn vrolijker gestemd.
Tevreden zuchtend loop ik onder die mooie sterrenhemel naar
de stieren. Anguel, Snowy, Joris, Django, Julio en Alex worden allemaal
even geknuffeld. Ik ben zielsgelukkig als ik tussen die grote mannen sta.
Ik voel mij absoluut veilig als ik mijn handen op hun rug leg en hen aai.
Ik weet dat ze allemaal heel voorzichtig zijn als ik tussen hen in sta.
Zij maken geen onverwachte bewegingen en zorgen ervoor dat zij mij
nooit pijn doen of stoten. Ik vertrouw hen volledig en dat weten zij.
De stallen worden weer een beetje schoongemaakt
en ze krijgen voer voor vannacht. Moeilijk om die
smekende ogen te weerstaan .. ze willen wel méér eten ..
‘Ja, ja jullie willen altijd meer eten, maar die buiken
zijn toch echt weer vol. Tot morgen lieve jongens’.
En dan moet ik weglopen zonder om te kijken want anders smelt ik
voor die ogen en geef ik ze weer voer. Dus .. doorlopen en niet omkijken.

Nog even naar Boebie en Belle: ook daar even eten geven en knuffelen.
Boebie wil weer geborsteld worden .. ‘Nee lieve jongen. Nu niet meer.
Morgen probeer ik daar weer tijd voor te maken oké?’
De hennetjes Mientje en Saartje zitten bij Boebie en
Belle in destal. Zij worden wakker door mijn aanwezigheid.
‘Sorry voor de storing dames. Slaap maar lekker verder’.

Resumé
van de wonderbaarlijke dingen die Blanche
de afgelopen 6 weken aan de wereld heeft laten zien:
Blanche laat zien dat een dier veel meer kan dan een mens
denkt dat mogelijk is: na ruim 4 weken liggen, is ze opgestaan en loopt ze weer.

De boerin heeft dat in 45 jaar nog nooit meegemaakt. Haar reactie is:
‘Zo zie je maar weer wat liefde en doorzettingsvermogen voor elkaar kan krijgen’.
Ja, dat is het tweede dat Blanche laat zien .. liefde overwint. Altijd weer.

Blanche heef laten zien dat het zo heel erg belangrijk is
dat er naar een dier geluisterd wordt en zeker als er sprake
kan zijn van het beëindigen van een dierenleven.

Blanche heeft bewerkstelligd dat er vele tientallen mensen
liefdesenergie neer hebben gezet in de wereld.

Maar Blanche heeft vooral bij de boer een grote verandering teweeggebracht.
Hij heeft de eerste weken extra aandacht aan Blanche gegeven,
meer dan ik hem ooit heb zien doen voor een koe.
Hij aanhoort mijn verhaal wat het voor Blanche betekent om 3 kalfjes
te verliezen en hij verwerpt dat niet. Hij denkt daar beslist over na.
Hij gaat akkoord met onze behandelingen en kijkt toe bij enige behandelingen.
Hij vindt het moeilijk om erin te geloven, maar hij ontkent het niet en staat er voor open.
En dan het meest fantastische nieuws: hij gaat akkoord dat Blanche naar onze Stichting gaat!!!
Blanche is het eerste koetje dat de boer laat gaan !!
Wat fijn .. nu heeft ze kans op een vrij leven en nooit meer
de dreiging van slachting boven haar kop.
Onze Stichting kan het 1ste koetje opnemen binnen de gelederen.
Nu de financiële draagkracht nog voor elkaar zien te krijgen.
Gelukkig heeft onze Stichting Boebie’s Plekske er,
dankzij de verhalen rondom Blanche, weer enige donateurs bij.

'En zo Blanche, heb jij de afgelopen 6 weken wonderen verricht.
Wat bijzonder wat jij in je eentje hebt bewerkstelligd.
Helemaal fantastisch!
Dank je wel dat ik dat heb mogen meemaken’.

Lieve mensen … ik wil dit bijzondere verhaal over Blanche
beëindigen met enige vragen om hulp:
Heb je zin en tijd .. kom dan kennismaken met Blanche.
Ze vindt het o zo gezellig als er iemand op visite komt.
Ook als je eens wilt kennismaken met de grootse
jongens van de Stichting .. maak dan een afspraak.

Als laatste de vraag om deze bijzondere dieren een
kans op een leven te geven. Aankoop, stalling
en verzorging van de dieren kost veel geld.
Wilt u ons werk steunen maak dan een donatie over
op gironummer 4845955, t.n.v.
Stichting Boebie’s Plekske te Veghel.

Hartelijk dank namens onze dieren!