Bijzondere dierenverhalen

Onder Boebie schuilen in de regen.
We spelen in de wei als er erg dikke regendruppels vallen.
Het is oktober en te koud om nat te regenen,
maar ik heb geen regenjas bij me.
Ik ren snel naar een paar struiken om daaronder te schuilen.
Ik roep naar Boebie om ook naar de struiken te komen.
Boebie vindt regen geen probleem maar wil wel komen schuilen
als ik dat zo graag wil en dus komt hij rustig naar mij toe gelopen.

Voor Boebie is stilstaan op één plek moeilijk voor zijn poot en ik vraag
of hij liever wil gaan liggen. Terwijl hij door zijn knieën zakt bemerk ik dat de
struik de regen niet lang tegenhoudt; mijn shirt wordt nat en ik krijg het koud.
Boebie ligt daar zo lekker .... Die grote kop en hals van hem .... Zou het passen?
Zou ik kunnen schuilen onder? Nee joh! Ik ga toch niet schuilen onder een stier?!
Even sta ik te overwegen wat ik zal doen. Ondertussen word ik wel steeds kouder.
Als ik op mijn knieën zou gaan zitten en mijzelf opkrul met mijn neus op mijn knieën,
zou ik er dan onder passen? Dan word ik niet zo nat. 'Wat vind jij er van Boeb?'
Boebie vindt alles best en doet al gewillig zijn kop omhoog.
Ik maak mijzelf zo klein mogelijk en zit onder Boebie weggedoken
terwijl boven mijn rug de grote kop van Boebie de regen opvangt.
Als de regen eindelijk eens ophoudt en ik met verkrampte
benen opsta, ben ik nog helemaal droog.
Boebie … wat ben je toch bijzonder !

Schuilen onder een stier ………… hoe is het mogelijk !!!!!




Als een hamburger tussen 2 warme ‘broodjes’
Anguel en Snowy vinden het fijner in de wei dan in de stal.
Er is echter een ‘minpuntje’ … in de wei is niets aanwezig om
je eens lekker te schuren als je jeuk hebt. En het is heeeeeeeeel
vervelend als al die kriebelende vliegjes op je rug zitten en je niets
hebt om je aan te krabben, krabben en krabben. Dus … Anguel en Snowy
vinden het zaaaaalig als ze geborsteld worden.

Ik heb ze beloofd vandaag langer te blijven en dus is er tijd om ze te borstelen.
Als ze weten dat ik de borstels ga halen in de stal, gaan ze allebei in de starthouding
staan. Ze richten zich in volle grootte op en kijken met grote ogen of ik daadwerkelijk
de borstels in mijn handen heb als ik uit de stal kom: ‘Jaaaaaaaaa ze heeft de borstels!!’

Wie het eerst? Dát is een probleempje .. ze willen allebei als eerste.
Gelukkig heb ik 2 borstels, 2 armen en 2 handen:
Anguel staat links van mij en Snowy staat rechts van
mij dus het lukt wel om ze tegelijkertijd te borstelen.
Deze manier is echter erg vermoeiend en al snel moet ik stoppen.
Twee paar ogen kijken mij verbaasd aan.
Al snel komt de vraag: ‘Waarom stop je?’
Ik leg even uit wat het probleem is.

Gelukkig is Cobie aanwezig en zij is zo ongeveer klaar
met het schoonmaken van de waterbakken, dus
wordt Cobie erbij geroepen en die ontfermt zich over Snowy.
Ik ga verder met Anguel. Beide mannen staan heerlijk te genieten.

Ook één stierenlijf borstelen blijft vermoeiend want zo’n lijf is groot.
Snowy is kleiner dan Anguel en is eerder ‘klaar’. Zodoende
kan Cobie eerder stoppen. Ik ga nog even door met Anguel.
Snowy staat achter mij en ik hoor hem gras eten. Langzaam komt hij
heeeeeeeeeel ‘onopvallend’ dichter bij me staan. Zo ‘heel per ongeluk’,
toevallig steeds dichterbij. Mijn ruimte tussen Anguel en Snowy wordt steeds
kleiner en ik vraag of ze er op letten dat ik voldoende ruimte over houdt en vraag
of Snowy een beetje achteruit wil gaan. Normaal gesproken doet hij dat onmiddellijk,
maar deze keer niet. Anguel komt ook nog eens dichter naar mij toe en mijn ruimte
tussen die 2 grote stierenlijven in, wordt redelijk smal.
‘Hé mannen .. wat zijn jullie van plan?’
Geen reactie. Het voelt niet dreigend, maar wel alsof die twee iets van plan zijn.
Ik voel bij hen een bepaalde vrolijkheid, ondeugendheid en reagerend op hun
‘kwajongsachtige’ bui vraag ik met lachende stem nog een keer wat ze van plan zijn.

Weer geen reactie behalve dat Snowy van achteren dichterbij
komt en Anguel van voren dichterbij komt en dan …
dan is er dus géén ruimte meer over en sta ik
ingeklemd tussen twee stieren: aan de voorkant
tegen mij aan de warme buik van een groooooote stier
(Anguel is zo groot dat ik niet over hem heen kan kijken).
Aan de achterkant de lagere warme buik van Snowy.

Ik ben beslist niet bang.
Er zit absoluut geen kwaadheid in hun actie …
eerder het tegenovergestelde: ik voel hun plagerijtje en
ineens schiet ik voluit in de lach. Ik vertel Anguel en Snowy
dat ik me net zo voel als een hamburger tussen twee warme broodjes!!

Cobie is in het stalletje bezig met het voer. Hardop lachend roep ik haar
om naar buiten te komen en te kijken wat die twee mannen ‘uitspoken’.
Eenmaal buiten ziet Cobie mij nauwelijks staan tussen die twee grote
lichamen in. Wat ze wel duidelijk ziet zijn de lachende snuiten van
Anguel en Snowy en ook Cobie schiet in de lach.

Tegen deze twee ‘rekels’ zeg ik dat hun lijven zo heeeerlijk warm zijn
en dat dat wel plezierig is. Van de winter mogen ze mijn kacheltje zijn.
Met de lach nog in hun ogen gaan ze weer uit elkaar. De smiechten !!!!

Ja ja … dit zijn dus twee van die ‘gevaarlijke’ dieren volgens vele mensen.
Op deze gedachte van mij geven zij de volgende reactie: ‘Gekke mensen’.

Ja jongens … gekke mensen want ze kénnen jullie niet, maar oordelen wél.
Maar .. wie weet komen ze wel een keer naar jullie toe
en dan laten ze zich misschien ook wel lekker ‘pletten’.

Dag lieverds !!!

...........

Het zijn toch net kleine kinderen
Anguel is zieieieieielllliiiiggggg !!
Lees maar waarom hij tranen laat vallen.

De stieren staan al een jaar in een buitenstal: dat wil
zeggen een overkapt gedeelte dat in vijf vakken is onderverdeeld.
Elk vak is ongeveer 4 x 5 meter. Het eerste vak is lange tijd leeg geweest.
In het tweede vak staat Anguel. Daarnaast staan de witte stiertjes,
drie zonen van Anguel: Jonas, Jacob en Angelo.
In het vierde vak staan de zwarte stieren Django, Julio en Bambino.
In het achterste, het vijfde vak, staan de witte stieren, Snowy en Joris.

Omdat Snowy problemen heeft met zijn rug wordt Joris weggehaald
en in het eerste vak gezet en blijft Snowy in het achterste vak.
Snowy krijgt beslist minder aandacht dan Anguel en Joris.
Anguel staat nu eenmaal vooraan en wordt dan ook het eerste
benaderd, krijgt als eerste eten en zijn ruimte wordt meestal als eerste
schoongemaakt, enz.. Snowy is daar toch regelmatig verdrietig onder.

Als wij de stieren Anguel en Snowy hebben gekocht, wil de boer onze
twee stieren naast elkaar zetten en dus wisselen Joris en Snowy van
van plaats: Snowy gaat naar het eerste vak. Anguel staat in het tweede vak.
Dit tot grote vreugde van Snowy, want die krijgt nu meer aandacht.
Anguel deelt die vreugde niet want nu is het dus Snowy die als eerste
begroet wordt enz. Anguel is niet meer zo overduidelijk de nr. 1 als voorheen.
Anguel kan daar soms erg verdrietig over zijn. Meestal gaat het goed,
maar af en toe vindt hij zichzelf toch wel heel erg zielig hoor !
Zo ook vandaag ….

Vandaag neem ik wat extra tijd om de klauwen van Snowy te ‘knippen’.
Snowy staat de laatste tijd weer slechter op zijn achterpoten .. zijn rechter
achterpoot staat te ver naar voren en wordt dan ónder het lichaam gezet.
Klauwen bekappen is geen favoriete bezigheid voor de stieren
(voor mij overigens ook niet).
Ik probeer stressvolle gebeurtenissen te vermijden:
ik wacht op een gunstig moment en dat is als de stieren liggen te doezelen
nadat ze de buik lekker vol hebben gegeten. Dergelijke momenten zijn redelijk
schaars en vaak moet ik wekenlang wachten. Eindelijk komt vandaag
zo’n gunstig moment .. Snowy ligt lekker te herkauwen, dus
handschoenen aan en de snoeischaar gepakt.
Een snoeischaar? Ja daarmee ga ik te werk
omdat het mij niet lukt een klauwmes te hanteren.
Het gezegde ‘Goed gereedschap is het halve werk’
is beslist een grote waarheid, maar ik heb alleen mijn
snoeischaar en dat betekent steeds een millimeter eraf knippen
want die klauwen zijn ongelooflijk hard. Snowy vindt dat deze manier
van werken nogal lang duurt en trekt regelmatig zijn poot een beetje terug
(‘Al dat gefriemel’), maar verder blijft hij lekker rustig liggen.
Driekwart uur verder zijn allebei de klauwen een klein stukje korter.
Even mijn pijnlijke knieën strekken en mijn rug rekken .. al dat voor-over zitten….

Vanuit mijn ooghoeken zie ik Anguel kijken en ik draai me naar hem toe.
Anguel ligt te kijken met een paar zeer verdrietige, vochtige ogen.
’Wat is dat nou jongen?’ Ja hoor ik heb het goed gezien. Verdrietig zegt hij: ‘En ik dan?’
Eigenlijk schiet ik in de lach. Daar ligt hij dan, een grote kerel ‘van hier tot ginder’,
die ligt te huilen omdat hij een keer geen aandacht krijgt. Ja hoor .. zichzelf zielig vinden.

Lachend loop ik naar hem toe .. ondertussen zeggend:
‘Wie heeft hier het dikste matras van allemaal? Wie heeft
er überhaupt een matras? Wat wil dat zeggen denk je?’
Nee .. mijn woorden helpen niet .. dikke tranen rollen
uit zijn ogen en hij vindt zichzelf zooo zieieieielig.

Als ik bij hem zit, zijn snuit aai en mijn stem daalt
om met zware, liefde-volle stem te zeggen dat hij toch
weet hoe belangrijk hij voor mij is, dan nog wendt hij zijn
ogen af en vindt hij zich toch nog steeds heel zielig.
‘Lang geleden dat ik voor je gezongen heb hè jongen?’

Zingend komen de woorden in mij op:
‘Vanaf het eerste moment was jij mijn Angel
en wist ik dat jij alleen maar liefde bent’.
Zingend haal ik oude herinneringen op aan onze eerste dagen ..
aan de tijd dat hij brieste als ik bij hem in de buurt kwam
maar dat ik blééf herhalen dat ik zijn mooie innerlijk zag;
aan de tijd dat ik hem beloofde hem te zullen kopen
zodat hij niet geslacht zou worden maar VRIJ zou zijn ..

Zingend ga ik door over het NU ..
dat er een Angel in zo’n groot lijf zit ..
in een ‘verkeerd’ lijf want velen zien alleen zijn buitenkant.
Een buitenkant die ik heel mooi vind en die ik met
langzame strelingen onder mijn vingers voel wegglijden.
Ik voel me steeds zachter worden van binnen.

Zo zitten we bij elkaar. Mens en dier ... mens en STIER !!
Jammer dat de mensen zo'n eenzijdig beeld hebben van stieren,
want de andere kant is er zeker ook .. liefdevolle, zachtaardige dieren.
Wederom hebben ze mijn dag tot een prachtige, waardevolle dag gemaakt.
Stieren? Ja inderdaad .. STIEREN !!

..........

Een AHA-Erlebnis bij Belle
Boebie en Belle eten hooi. Dat gaat als volgt:
Allebei vinden ze het het leukste als je hen het
hooi aanreikt en zij het uit je handen kunnen pakken.
Boebie doet dat met overtuiging .. hij heeft dan ook heeeeeeeel veel honger.
Belle heeft natuurlijk ook heeeeeeeel veel honger en al wat Boebie krijgt dat
wil zij hebben en als ik Boebie hooi geef, komt zij er steeds met haar snuitje tussen.
Als ze de kans krijgt dan pakt ze het hooi bij Boebie uit de bek. Je zult begrijpen ...
die kans krijgt ze niet vaak.

Het roze neusje van Belle hangt zover mogelijk naar
voren om alles te kunnen pakken wat in de buurt komt.
Ook Boebie hangt met snuit en lijf helemaal naar voren hangen om
zo dicht mogelijk bij de zak hooi te kunnen komen .. want o jee …
Belle zou eens een hapje moeten pakken dat eigenlijk voor hem bestemd is.
Dus er staan 2 snuiten/neuzen te dringen om een hapje hooi: een zwarte neus en
een roze neus. Overigens .. die neuzen zijn ONWEERSTAANBAAR. Die MOET ik aaien.

Boebie krijgt grotere happen aangereikt dan Belle. Dat hooi gaat ‘hap slik weg’ naar binnen.
Boebie eet 3x zo snel als Belle dus de verhouding van aangereikt hooi is 3 : 1.
Over het algemeen krijgt Boebie dus 3 happen tegenover Belle 1 hap.
Belle wil echter ook vaker hooi en dus komt die neus al helemaal naar voren
terwijl dat bekje nog zo’n best op en neer gaat.
Lieve mensen .. ik hoop echt dat jullie een keer komen kijken ..
het is zo heel erg schattig om dat witte bekje of die rood/bruine bek
op en neer te zien gaan terwijl er aan allerlei kanten sprietjes hooi uitsteken.

Boebie eet nog enigszins beschaafd … d.w.z. niet zo hoorbaar.
Daarentegen Belle !!! .. .. Belle smekt. Ja echt, het is niet anders ..
ze smekt en dan ook nog eens zeeeeeeeeer duidelijk hoorbaar.
Soms ga ik een beetje richting dat bekje hangen om het smekgeluid beter te horen ..
Zo ook vandaag … ik hoor dat kauwgeluidje, buig naar Belle toe en doe mijn ogen dicht …
AU !!! …. Heeeee Belle !! Pakt ze toch notabene een hele pluk haren van mijn hoofd erbij.
Belle heeft niets in de gaten en haar bekje kauwt gewoon verder ..
deze keer dus met een pluk haren erbij.

Vandaag had Belle een AHA-Erlebnis:
Boebie en Belle moeten ‘netjes’ eten .. dus niet steeds dringen of
voer uit de zak ‘jatten’ maar wachten tot ze het voer aangereikt krijgen.
Om te voorkomen dat het eten overal neervalt (en dan niet meer
wordt gegeten want 'kieskeurig' zijn zij zeeeeer zeker), is de ‘afspraak’
eerst mondje (sorry …. bekje) leeg en dan komt de volgende hap.
Belle wil echter nooit wachten en als dat bekje nog half vol is,
dan probeert ze toch nog een nieuwe hap te nemen.

Belle heeft vandaag geen zin om te wachten en regelmatig komt
dat druk malende bekje bij mijn handen en probeert ze tussen Boebie
en mijn hand in het hooi weg te pakken.
Enige keren krijgt ze het hooi te pakken waarna ze het vervolgens laat vallen
en het dus niet meer wordt gegeten. Op een gegeven ogenblik ben ik het beu.
Ik kijk Belle in de ogen en zeg: ‘Belle, je hebt je bekje nog vol, daar kan toch niks bij!’
Daarop volgt het prachtige ‘filmpje’:
het witte bekje stopt met malen ….
dat roze neusje komt tot stitlstand …
de blauwe ogen worden heel nadenkend
de ‘radertjes’ in dat kopje draaien op volle toeren ….
de ogen gaan ineens wijdopen en lichten op tijdens een AHA-Erlebnis ….
er volgt een heeeel grote slik terwijl alles in haar bekje met kracht wordt weggeslikt ….
vervolgens komen bek en lipjes naar voren …
gaat dat roze snuitje open en zeggen de ogen:
‘Kijk dan … heeeeeeeeeeeeeeeeelemaal leeg’.

Ik schiet enorm in de lach en terwijl ik dat roze neusje aai
zeg ik tegen haar: ‘Hier dan, kleine smiecht .. jij ook een volle bek’
waarna Belle met haar lipjes zachtjes het hooi aanpakt,
dat bekje vervolgens weer heen en weer gaat,
de smekkende geluiden weer hoorbaar worden en
die blauwe ogen weer halfdicht gaan van genot.

HEEEEEEEEEERLIJK ZO’N WEZENTJE !!!!!!






Oversteken over een zebrapad.
Ik rijd op verkeerslichten af en dan springt het licht op oranje en daarna rood.
Ik moet afremmen en kom uiteindelijk tot stilstand.
Het licht voor de voetgangers en fietsers wordt groen , maar er is niemand te zien.
Ik begin te denken dat het weer ‘zo’n fietser’ is die niet even kon wachten tot
het licht groen werd, maar hij/zij heeft blijkbaar wel op het knopje gedrukt en
dus wordt het verkeerslicht voor automobilisten rood. Vlak voordat ik begin te
mopperen zie ik in mijn ooghoeken iets bewegen aan mijn linkerkant.
En dan zie ik met open mond het volgende:
precies midden over het zebrapad vliegt op ca. een ½ meter hoogte een
zwarte merel voorbij. Hij vliegt keurig van beginpunt links in een rechte lijn
over het zebrapad naar het eindpunt aan de rechterkant van de weg.
Dat is toch lachen !!!!!!!!